Ze lacht veel. Zo’n lach die de ruimte meteen lichter maakt. Maar wie tegenover Mara Julia
(24) zit, merkt al snel: achter die vrolijke energie zit iemand die haar leven behoorlijk serieus
neemt. Niet zwaar, maar wel bewust. Want achter elke show, elke TikTok en elk vrolijk
refrein schuilt een keuze. Een grote. Eentje die alles veranderde.
“Het was geen moment,” zegt ze. “Meer zo’n gevoel dat steeds terugkwam.”
Toch herinnert ze zich die ene woensdagochtend nog haarfijn. Ze werd wakker en wist het
ineens zeker. Vandaag ging ze het doen. Opzeggen. Haar stabiele baan, fijne collega’s, vaste
ritme alles waar veel mensen juist naar verlangen.
“En toen dacht ik: fuck it.” Ze lacht weer. Maar dit keer zit er iets van spanning onder.
De sprong
Mara werkte fulltime, had haar leven op orde. Een koophuis, een steady inkomen, structuur.
En daarnaast: muziek. Optredens in het weekend, studiosessies tussendoor. Het ging goed.
Steeds beter zelfs.
“Op een gegeven moment had ik een team om me heen. Management, een boeker, een label…
Mensen die tijd en geld in mij investeerden. Toen dacht ik: wat houdt me dan tegen om er zelf
niet honderd procent voor te gaan?”
Toch bleef ze twijfelen. Want zekerheid loslaten is één ding. Maar ritme? Dat vond ze
misschien nog wel moeilijker. “Ik hou van structuur. Van maandag tot en met vrijdag gewoon
werken, klaar zijn, weten waar je aan toe bent. En ineens… heb je dat niet meer.”
Ze pauzeert even. “Dat vond ik eng.” Maar ze deed het toch. Huilend, dat wel.
Geen plan B
Nu, drie maanden later, is ze fulltime zangeres. Het leven ziet er compleet anders uit. Geen
vaste werkdagen meer. Geen kantoor. Geen voorspelbaarheid.
“Je moet ineens zelf je dagen vullen. En vertrouwen dat het goedkomt. Financieel ook.”
Want ja, dat is de andere kant van het verhaal. Waar mensen vaak denken: lekker, beetje
zingen en klaar, zit de realiteit anders in elkaar. En toch klinkt er geen spijt. Geen seconde.
“Je moet creatief zijn. Ondernemen. En vooral: niet opgeven.”
Liedjes uit het echte leven
Mara schrijft haar eigen muziek. En dat is geen marketingverhaal dat is gewoon letterlijk zo.
“Ik schrijf over wat ik meemaak. Echt alles.”
Haar eerste nummers (Hoe kom ik hier weg en Oh zo dom) ontstonden uit persoonlijke
situaties. Een relatie die zij zelf niet voelde, maar de ander wel, en ze niet goed wist hoe ze dit
moest brengen. Een gebroken hart dat langer bleef hangen door een foute gast. “Ik dacht: ja,
ik ga hier gewoon over zingen.”
En dat hoor je. Haar muziek voelt eerlijk, rauw, maar toch licht. Alsof ze zelfs verdriet weet
om te zetten in iets waar je op kunt dansen.
“Ik krijg vaak berichten van mensen dat ze vrolijk worden van mijn muziek, terwijl het
eigenlijk over iets verdrietigs gaat. Dat vind ik mooi.” Want dat is wie ze is: een vrolijk mens
met diepe lagen.
Onzekerheden (ja, ook zij)
Op het podium staat ze zelfverzekerd. Vol energie. Alsof ze nergens over twijfelt. Maar dat
beeld klopt niet helemaal.
“Tuurlijk heb ik onzekerheden. Vooral over mijn uiterlijk. Je ziet jezelf constant terug op
video’s, op het podium… En ik vond echt alles lelijk.” Ze zegt het zonder drama, bijna
nuchter.
“Op een gegeven moment dacht ik: ja, ik ben geen model. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben
zangeres.” En ergens daar veranderde iets. “Toen heb ik dat losgelaten. En hoe meer mensen
je muziek en je shows waarderen, hoe zelfverzekerder je wordt.”
Alleen, maar niet eenzaam
Het leven als artiest kan eenzaam zijn. Dat weet ze. Maar zo voelt het voor haar niet. “Ik heb
een team. Mensen met wie ik dagelijks contact heb. Dat zijn ook gewoon mijn vrienden.”
“En mijn familie dat is mijn grootste support.”
“Mijn vader, dat is echt mijn voorbeeld.” Als ze vertelt over hem, verandert haar stem.
Zachter, warmer. “Hij heeft zoveel moeten doorstaan, maar blijft altijd positief, wat er ook
gebeurt. Toen ik mijn baan had opgezegd en in paniek wakker werd, lachte hij mij gewoon
uit. ‘Wat denk je nou zelf, haha, natuurlijk komt het goed.’”
En ergens gelooft ze dat ook echt.
Werken terwijl anderen feesten
Wat mensen vaak onderschatten? De discipline. “Ik werk wanneer anderen uitgaan. Sta op het
podium terwijl iedereen feest. En daarna moet ik weer rusten.”
Geen drank, geen late nachten, geen spontane feestjes. “Ik moet gewoon mijn stem
beschermen. Dat is mijn werk.”
Het klinkt misschien saai, maar voor haar is het dat niet. “Ik leef mijn droom. Dan is dat het
allemaal waard.”
Dromen zonder schaamte
Mara heeft geen moeite met dromen. Sterker nog: ze spreekt ze hardop uit. “Beste Zangers,
daar wil ik echt aan meedoen. En een eigen show. Al is het er maar één.”
Ze denkt even na. “Binnen twee jaar.” Het klinkt ambitieus, maar niet onrealistisch.
Gewoon… logisch, bijna. En dan, met een glimlach: “En een duet met Adele.” Ze haalt haar
schouders op. “Waarom niet?”
Wat is succes?
Succes ziet er voor haar anders uit dan vroeger. “Toen ik nog op kantoor werkte, was succes
gewoon je werk doen. Nu? Een productieve dag. Iets doen wat mijn carrière vooruithelpt. Al
is het iets kleins, stap voor stap.”
“Soms moet je gewoon de trap nemen in plaats van met de lift te willen gaan.”
De waarheid achter de glimlach
Als je haar vraagt wat mensen écht over haar moeten weten, wordt ze even stil. “Dat niet alles
is wat het lijkt.”
Ze kijkt je recht aan. “Ik ben vrolijk, ja. Maar ik heb ook mijn mindere dagen. Ook ik huil
soms.” En toch kiest ze ervoor om die kant minder te laten zien. “Ik wil dat mensen blij
worden als ze naar mij kijken. Even ontsnappen.”
Maar in haar muziek daar zit alles. “Daar ben ik gewoon wie ik ben.”
Hang zelf de slingers op
Aan het eind van het gesprek komt haar levensmotto vanzelf. “Je moet zelf de slingers
ophangen.” Ze lacht erbij, alsof ze weet dat het cliché klinkt. “Maar het is wel zo. Wacht niet
tot iemand anders het voor je doet.”
En misschien nog wel belangrijker: “Vergelijk jezelf niet met anderen. Dat haalt je alleen
maar naar beneden.”
Ze weet waar ze staat. En waar ze naartoe wil. Stap voor stap. Liedje voor liedje. En als het
even tegenzit? Dan wordt ze wakker, denkt even na… en zegt gewoon weer:
“Fuck it.”
